Even voorstellen..

't Kernteam

Wij hebben Veer-Krachtige Ouders vanuit onze droom en missie tot stand laten komen om nu professioneel als Platform verder vorm te gaan geven. Initiatiefneemsters Ilona Slomp en Esther Maas hebben sinds augustus 2019 versterking gekregen in het kernteam. Lindy Prins en Laura de Boer zijn aangesloten bij Veer-Krachtige Ouders, waardoor we nu vertegenwoordiging hebben in het Noorden van Nederland (Ilona & Laura) en in Midden-Nederland (Esther & Lindy).

 


Ilona Slomp

Wie ben ik?

Voordat ik moeder werd had ik een ideaal beeld van het moederschap!

Het leek me fantastisch en ik dacht dat ik de perfecte moeder zou zijn! Jeeeh wat had ik me daarin vergist. Ik begon te worstelen met mijn gevoel en verstand en werd gek van de opvoedingsadviezen en methodes vanuit de boekjes. Wat is goed voor je kind? Wat zegt het consultatiebureau? Continu was ik in strijd met mezelf. Alleen zag ik dit zelf niet.

Mijn naam is Ilona Slomp 36 jaar en moeder van 2 prachtige dochters Mila (10) en Jasmijn (8) jaar. Samenwonend in een klein dorpje vlakbij het Drentse Emmen.


In het voorjaar van 2011 ga ik nietsvermoedend beginnen aan een nieuwe werkdag. Ik zwaai Mila uit niet wetende dat ik s`avonds in het UMCG aan het knokken ben voor mijn eigen en mijn ongeboren dochters leven. Ik ben op dat moment 26 weken zwanger en op het werk begon ik heftig helder roodbloed te verliezen. Het bloeden stopt na enkele uren en de angst is groot. In de week erop volgen er allerlei onderzoeken tot ik een week later ruim 15 kilo vocht begin vast te houden, bloeddruk veel te hoog en ziek word. Pre-eclampsie wordt vastgesteld en de bloeding lijkt veroorzaakt te zijn door de placenta die aan het loslaten was. Met spoed wordt ons kleine meisje veel te vroeg gehaald en ze weegt amper 735 gram.

Het begin van de Rollercoaster die 4 maanden duurt waarin we als gezin overleven.

Ook de eerste jaren die volgen is het gevoelsmatig soms meer (over) leven.

Jasmijn doet het fantastisch ondanks haar heftige start. Maar ik vind het onbewust steeds lastiger om “alle ballen” in de lucht te houden.

Alleen dochter Mila voelt het haarfijn aan en ze wil mij van alles vertellen met haar gedrag (wat mij intens raakt) maar ik kan hier in eerste instantie alleen met boosheid naar kijken. Alle pedagogische tools en boeken worden er op nageplozen. Dit moet ik toch zelf kunnen oplossen en begeleiden met mijn opleiding en functie als gezinshulpverlener binnen de kind (er) en jeugdpsychiatrie. Tot ik het gedrag vertaald krijg middels de Presentchild methode. Een wereld gaat op en eindelijk krijg, voel en gun ik mijzelf de ruimte om te gaan voelen.

Ruimte voor mijzelf is geboren en stapje voor stapje mag ik de heftige periode die geweest is liefdevol aan kijken zonder dat ik het “perfecte plaatje” moet vasthouden voor de buitenwereld.

 

Hiermee is ook de wens ontstaan om preventieve nazorg voor ouders die geen “roze wolk” hebben ervaren genormaliseerd moet worden. De buitenwereld schetst nog vaak het mooie plaatje. Standaard zeggen we: geniet ervan, het ouderschap is het mooiste wat je kunt overkomen. Je hebt van dichtbij meegemaakt hoe kwetsbaar het leven is. Daar moet je intens dankbaar voor zijn.

Met Veerkrachtige ouders zijn wij er juist om ouders de ruimte geven om alle gevoelens te laten ervaren wat ze voelen en daarbij stil te staan. Het mag er zijn en het mag gehoord en gezien worden. Door hierbij stil te staan creëer je ruimte om het verwerkingsproces op gang te brengen en alles een plekje te geven.

En jij als een Veerkrachtige ouder kan genieten van jouw leven zoals jij je leven wilt leven!!

 

Ilona heeft een SKJ registratie.

ilona@veerkrachtigeouders.nl


Esther Maas

Wie ben ik?

Ik ben Esther, geboren in Ouderkerk aan de Amstel en opgegroeid in Maarssen.  Ruim 19 jaar ervaring als HR Manager.  In deze functie heb ik veel met (groepen) mensen gewerkt en onder andere een bijdrage mogen leveren aan hun persoonlijke ontwikkeling. Daarnaast word ik ingezet als trainer voor in-company trainingen en organiseer/begeleid ik workshops en groepsbijeenkomsten. 

 

In 2012 ging onze grootste wens in vervulling en raakte ik zwanger. Een zwangerschap waar ik zo lang op had gehoopt. Helaas ging deze gepaard met veel complicaties (waaronder zwangerschapssuiker) en was ik voortdurend bang om mijn 2 kindjes te verliezen. Na 26 weken werd ik met vroegtijdige weeën opgenomen in het ziekenhuis. Na ruim 27 weken werd  in februari 2013 onze tweeling Feline & Sven geboren.

 

Hier gingen 10 zware jaren aan vooraf die in het teken stonden van vele vruchtbaarheidsbehandelingen (12 iui, 9 ivf/icsi) en helaas een miskraam. Lichamelijk was dit zwaar en emotioneel waren er vele dieptepunten. Maar ik wilde blijven knokken en niet opgeven. Ik had het geluk dat onze laatste poging succesvol was. 

De emotionele achtbaan waar wij als ouders in terecht kwamen heeft veel impact gehad. Mede door professionele hulp ben ik weer in mijn eigen kracht gekomen. 

 

In de afgelopen jaren is bij mij de wens ontstaan om ouders te begeleiden bij de verwerking van een vroeggeboorte. Als ik ouders spreek, bevestigt dit iedere keer mijn beeld dat er te geringe aandacht en begeleiding is voor ouders als de kindjes eenmaal thuis zijn. Je staat er vaak voor je gevoel alleen voor en de omgeving begrijpt helaas niet altijd écht wat je voelt en mee hebt gemaakt.

 

Daarom ben ik in 2014 als zelfstandige gestart onder de naam  "Eigen-Wijz" om ouders te begeleiden als ervaringsdeskundige professional. Mijn ervaringsdeskundigheid zit met name op de volgende gebieden: moeilijk zwanger worden, vruchtbaarheidsbehandelingen, omgaan met zwangerschapssuiker & vroeggeboorte. Ook ben ik ervaringsdeskundige en kan ik begeleiding bieden als het gaat om belangen die werk gerelateerd zijn. Het merendeel van de ouders krijgt namelijk ook te maken met werkgevers, arbodiensten en het UWV. 

 

Het is mijn doel om de bekendheid, het begrip en de bewustwording rondom bovengenoemde thema's te vergroten.  Ik kan goed luisteren en ondersteuning bieden. Vanuit mijn eigen ervaring kan ik mij goed inleven in de emoties waar ouders tegenaan lopen. Daarbij kan ik ouders goed begeleiden om zaken in perspectief te zien. 

 

Samenwerking en krachten bundelen is voor mij ook essentieel, want samen bereik je uiteindelijk meer. Dat is ook de reden waarom ik de samenwerking ben aangegaan met Ilona. Samen ouders helpen en daarnaast onze ervaringsdeskundigheid zo breed mogelijk inzetten voor samenwerking met andere (zorg)professionals. Ilona en ik werken heel nauw samen aan Veer-Krachtige Ouders en we vullen elkaar met onze eigen kwaliteiten heel mooi aan. Er is wederzijds respect, begrip en bovenal onze gezamenlijke missie om verschil te kunnen maken!

 

Mijn eigen stijl kenmerkt zich door betrokkenheid, humor, eigenwijsheid, respect en met hart en ziel. Daarnaast heb ik een praktische en pragmatische aanpak. 

esther@veerkrachtigeouders.nl


Laura de Boer

Wie ben ik?

 

Mijn naam is Laura de Boer. Ik werk als zelfstandig wandelcoach. Naast het hebben van mijn eigen wandelcoachpraktijk zet ik mij ook in voor Veer-Krachtige Ouders. Ik ben namelijk van mening dat ik samen met andere professionele ervaringsmama’s of -papa’s zoveel meer kan betekenen voor landelijke preventieve geboortenazorg! Naast dit mooie werk is de belangrijkste rol in mijn leven mama zijn van mijn dochter Maren. Haar start is tegelijkertijd het begin geweest van een moeilijke periode èn van nieuwe kansen. Dat verhaal begint in maart 2016.

Bij een normale controle bij de verloskundige bleek dat mijn bloeddruk en eiwitwaardes in de urine helemaal fout waren. Direct door naar het ziekenhuis. Ik was toen 36 weken zwanger. Mijn man en ik hadden geen idee wat er aan de hand was. Ook toen de term ‘zwangerschapsvergiftiging’ viel begreep ik het niet. Ik dacht dat het een kwestie was van medicatie geven, weer beter zijn en naar huis, de uitgerekende datum afwachten. Het bleek serieuzer te zijn dan wij door hadden: ernstige Pre Eclampsie. Mijn lichaam ging razendsnel achteruit en de bloeddruk steeg torenhoog. Artsen besloten om te gaan inleiden. Dat was raar. Geen tijd om te wennen aan het idee, geen tijd om te beseffen wat er daadwerkelijk aan de hand was. Misschien dat ik er daarom zo nuchter onder bleef. Ik had echt weinig besef.

Toen onze dochter eenmaal geboren was, kwam ze redelijk vlot bij van haar slechte start. Na 3 weken mocht zij mee naar huis. Ik maakte me vooral zorgen om haar, want zij was prematuur geboren. Oké, misschien ook een klein beetje om mezelf: na de geboorte keek Hellp-syndroom nog om de hoek. En ik had zelf nog de nodige onderzoeken, omdat ze er na de geboorte achter kwamen dat ik nog maar één werkende nier had en later bleken mijn bloedplasma en auto-immuun waarden ook afwijkend. Ik wist dat herstel zo’n 6 tot 12 maand kon duren. Maar waar ik op focuste was dat ik al lang weer thuis was uit het ziekenhuis en dat ik in het begin hier en daar wat rustiger aan deed. Verder ging ik vooral door. Want ja, dat was mijn gewoonte. Sterk zijn, af en toe een (mini)stapje terug doen en door. Achteraf gezien was dat een soort automatische piloot en negeerde ik signalen en gevoelens enorm.

Daar kreeg ik ongeveer een jaar na Marens geboorte de rekening van gepresenteerd. Mijn lichaam kon niet meer, ik was op, uitgeblust. Na een aantal maanden klein en onvoldoende lapwerk – een lesuur minder geven of een weekje niet werken zette geen zoden aan de dijk – bleek: dit gaat echt niet. Via een workshop met lotgenoten begreep ik dat ik óók geestelijk nog flink wat te verwerken had. Ik vond het wel raar. Ik? Ik lees zoveel, doorzie van alles, relativeer me een ongeluk en praat mezelf bewust niet de put in. Hup, positiviteit, energie, dat is mijn strategie. Maar dat ging hier niet op. Mijn ziekenhuisperiode zat ergens weggestopt, niet goed verwerkt. Mijn energie was ook op, tot de laatste reserves. En dat uitte zich nu. Ik moest er wel aandacht aan geven, pas op de plaats, tijd voor herstel. Nu echt.

Dat was niet makkelijk en ook niet 1-2-3 gefikst. Omdat ik het zo lang weggedrukt had en mijzelf eigenlijk uitputte, had ik lange tijd nodig voor dat herstel. Eén van de dingen die me ontzettend hielp, was EMDR therapie. Ik had namelijk een trauma opgelopen van de ziekenhuisopname – maar dat had ik niet in de gaten. Mijn geval was ‘niet zo erg’ vertelde ik mezelf steeds; ik vergeleek mij altijd met anderen bij wie het erger afliep, vroeger begon, heftigere impact had etc. Ik accepteerde mijn eigen situatie niet zoals die was. Dat had wel gemoeten en moest nu alsnog.

In mijn hersteltijd ging ik heel langzaamaan weer een uurtje per week werken. Dat werden er na een poos twee, enzovoort. In de tussentijd ging ik nog steeds naar de psychologe en had ik ook een traject gestart bij een loopbaancoach. Ik stond voor het eerst in lange tijd eens stil bij wie ik ben, wat mij gevormd heeft, wat mij energie geeft en wat niet. Bepaalde klachten waren na de Pre Eclampsie en Hellp nog steeds aanwezig en ik twijfelde of ik mijn werk als docente uiteindelijk wel zou kunnen oppakken. En ik twijfelde aan die twijfels: kan ik het wel goed overzien en besluiten nemen in de situatie waarin ik nu zit? Dat was moeilijk.

Langzaamaan ging het beter. Ik kreeg tijd en nam tijd om zowel fysiek als mentaal gezonder te worden. Veel klachten verminderden wel. 100% verdwenen zijn ze niet allemaal, maar ik weet er mee om te gaan op een manier die goed is voor mij. En ik heb een grote stap gezet: ik heb een opleiding gevolgd tot wandelcoach. De theorie en onderzoeken erachter spraken mij aan en ook de mogelijkheid om al wandelend mensen te kunnen helpen die aanlopen tegen onbegrip, twijfels, onzekerheid. Opeens ging het mij dagen: het was voor mij zo’n zoektocht geweest naar nazorg en begripvolle mensen. Uiteindelijk vond ik hen wel, maar het was een heel karwei. Een karwei waar ik vaak de energie, durf en het overzicht niet voor had.

Dat mag anders, prettiger, vond ik. En wie kan iemand bij het herstel na Pre Eclampsie of Hellp nou prettiger bijstaan dan een lotgenoot? Iemand die wéét wat je doormaakt en die aan een half woord al genoeg heeft. Je begrijpt: mijn keuze en missie stond vast: ik wil vrouwen en partners helpen door mijn professie als wandelcoach en mijn eigen ervaring als patiënte samen te voegen, al wandelend. Daarom ben ik Wandelhellper.

Ik ontmoet je graag, misschien tot buiten!

laura@veerkrachtigeouders.nl

 


Lindy Prins

Wie ben ik?

Ik ben Lindy Prins.  Mama van 2 prematuur geboren kindjes Naud (2012) en Bo (2016).

Ik heb zelf psychisch veel last gehad van de spannende zwangerschappen (eigenlijk al het zwanger worden en blijven, door meerder miskramen), de vroeggeboortes en de angsten daarna. Gelukkig gaat het nu goed met mijn kindjes, daar ben ik zo dankbaar voor!

Ik heb door alle gebeurtenissen lange tijd in een soort cocon geleefd van angst, onzekerheid, snelle overprikkeling, stress en weinig levensvreugde.

Het is een hele zoektocht geweest om de juiste hulp te vinden en om gezien en gehoord te worden. Want ja..  Vroeggeboorte, mensen snappen dat dat erg is, maar als je kindje leeft en thuis is, dan moet het toch wel klaar zijn. En eerlijk gezegd dacht ik dit zelf ook. Ik dacht “ik doe dit wel even, ik heb geen keus toch, ga gewoon door. Het zal wel weer wegebben en dan ben ik weer de oude en kan ik lekker gaan genieten van mijn gezin”. Tot ik ontdekte en ervoer dat het in mijn vezels verweven zat. Het mij gevormd heeft tot wie ik nu ben en ik dit toch niet alleen kon. Dat alleen al beseffen was een hele stap.

De zoektocht ging door en na anderhalf jaar werd bij mij PTSS (Post Traumatische Stress Stoornis) gediagnostiseerd. Ik heb hiervoor meerdere EMDR sessies gehad, die mij ruimte gaven in mijn hoofd en ik weer nieuwe impulsen op kon nemen. Toch was ik er nog niet. Wel was mijn missie ontstaan. Ik wil ouders bij dit proces helpen, ze coachen en bijstaan om weer terug in kracht en balans te komen.

 

Ik heb het roer om gegooid, ik ben minder gaan werken (werk al 15 jaar met kinderen met een verstandelijke beperking). En ik heb mij als vrijwilliger aangemeld o.a. bij het VOC (waar ik iedere 2de dinsdag van de maand de inloopavond organiseer in het JKZ) en Veerkrachtige Ouders (waar ik met veel plezier sinds augustus 2019 in het Kernteam zit, zodat we onze krachten kunnen bundelen). Tevens ben ik de doorbraakcoach opleiding bij Els van Leacke (Master Certifited Coach) gaan doen. Dit is eerlijk gezegd het mooiste cadeau dat ik mezelf ooit gegeven heb. Ik ben hierdoor weer vol in (zelf)vertrouwen gekomen. Ik zeg ‘weer’, toch realiseer ik me dat ik hiervoor niet zoveel zelfvertrouwen had als ik dacht. Mensen zijn eigenlijk altijd positief over mij. Ze noemen me sociaal, behulpzaam, vriendelijk, kundig, motiverend, positief en inspirerend. Als ik kijk hoe ik dit voor de opleiding zelf ervoer. Ik zag dit niet zo, ik maakte mezelf kleiner en keek vooral naar wat ik allemaal anders wilde en mistte.

Dit werd overigens versterkt door de vroeggeboortes. Door de angsten en onzekerheid over van alles en nog wat (dat doet het ouderschap sowieso met je, laat staan bij zo’n heftige start). Ik had vooral oog voor wat er allemaal mis kon gaan en was mezelf gewoon zo kwijt.

 

Door de opleiding is er een hele verandering ontstaan in mijn mindset. Ik kreeg oog voor mijn kracht, waar ik goed in ben. Wat er allemaal al goed (genoeg) is en heel belangrijk, waar ik invloed op kan hebben. Want soms doen wij zo ons best om dingen te veranderen of anders te willen, waar wij geen invloed (meer) op hebben. Denk bijvoorbeeld aan het gemis tijdens een zwangerschap, het niet kunnen uitdragen van je kindje, de periode na de geboorte, enz. Dit kunnen we niet terug halen/ overdoen. Hoe moeilijk ook het is een onomkeerbaar gemis. Als je erin blijft hangen, kost dit zoveel van je levensenergie. Het is zo zonde om constant energie te verliezen aan iets waar we niets aan kunnen veranderen. Hoe mooi kan het zijn om vanuit dit gemis een verlangen te creëren. Ergens voor te gaan (staan) wat je nu echt wil. En dit kan ook beginnen met een hele kleine beweging. Want iedere beweging naar het verlangen is een beweging vooruit. Is een kracht in jezelf ontplooien en het heft waar je kan in eigen handen nemen.

Mijn verlangen is dat ik nu andere moeders coach en inspireer in dit proces. Dat ik me buiten mama ook weer vrouw voel, die een missie heeft, die dromen na kan streven, die in volle zelfvertrouwen kan gaan staan. Ik ervaar dat dit niet alleen effect heeft op mij, maar ook op mijn kinderen, partner en omgeving.

Zo mooi om te ervaren, want als je deze energie uitstraalt, krijg je het ook terug! Ik voel mij krachtig. Mijn wortels zijn stevig en diep geworteld in de grond. Hierdoor blijf ik ook staan bij een flinke storm. Betekend dat dat het mij niets doet, dat ik nooit verdriet heb en alles lukt. Nee natuurlijk niet. Wel voel ik mij sterk, in balans en vertrouwen. Dit geeft mij rust en tegelijkertijd energie.

Ik gun dit iedereen! Daarom combineer ik mijn ervaringsdeskundigheid, mijn positieve persoonlijkheid en de mooie methoden uit mijn opleiding en coach ik nu vrouwen bij prematuur moederschap.

lindy@veerkrachtigeouders.nl